maandag 16 november 2026

berkel

laat me zitten in je zwijgen
even maar heus niet lang

mijn knieën vinden gras
daar ben ik thuis vandaag

de berkel met haar draaiingen
het bruine riet en statig zilver

ik volg je adem op de oever
de hoogte van het zand

de gaten van de oeverzwaluw
en de ijsvogel tesamen

het spinrag in de heg
een druppel op het mos

staat er iemand naast je
in de stilte die bleef hangen


luik zonder scharnieren

mist ontdaan van grijs als verf over behang
haar witte mantel is geel bij verse sneeuw
een schreeuw van een meeuw ik laat hem
plots helder ijs met ijzers glad gegleden

de snelheid op de vaart gelijk een schicht
als van het licht stabiel en krachtig duwend
de één over de ander de herhaling van benen
lichtbruin riet telkens bijna plat gewaaid

ik draai en draai en adem diep door mijn buik
de koude wind verdraag ik goed vandaag
het wak is als een luik zonder scharnieren
ik maak een duik en plots stopt het zwieren


dinsdag 10 november 2026

luwte

ik lig op een stuk karton
in de luwte van de stadsmuur
ik ben verdoofd en voel de kou

mijn eenzaamheid telde ik in blikjes
woorden verdwenen in het donker
ik kon het je niet uitleggen

wordt de ochtend langzaam zichtbaar
en de mensen licht ontwaken
dan zit ik op mijn knieën

met mijn voorhoofd op de grond


berkel

laat me zitten in je zwijgen even maar heus niet lang mijn knieën vinden gras daar ben ik thuis vandaag de berkel met haar draaiingen het br...